MTB Weekend Daun

MTB weekend Daun 2018

Met uitstekend weer in het vooruitzicht vertrokken we vrijdag met 14 leden naar Daun in de Eiffel.

 

Doordat we de avond van te voren al bij Tonny Lucas de fietsen en tassen hadden afgeleverd konden we vlot vertrekken met als doel s’middags de benen voor de eerste keer te testen. Degene die vorig jaar mee was geweest kon zich de pittige klimmen wel herinneren, goed dat er bij aankomst alvast een stevige Duitse soort van humkessoep klaar stond. Tijdens de soep werd er alvast rondgekeken en geteld of er een fatsoenlijke groepindeling gemaakt kon worden. Ondanks hier en daar wat twijfel (goat toch met oons met, kan zat) kwamen we uit op 2 groepen met 6 en 8 mountainbikers.

Ronald Lucas had diverse routes voorbereid zodat we via de navigatie de keuze hadden uit diverse afstanden waarbij je ook zeker de hoogtemeters niet moest onderschatten. Omstreeks 2 uur zaten we onder een stralende zon op de fiets voor een route van 36 kilometer met ongeveer 800 hoogtemeters. De route was gevarieerd met de nodige singletracks en naar mijn idee mooier dan de knooppunten routes van vorig jaar. Dit beloofde veel goeds want volgens een website zou in de tocht die we op zaterdag zouden fietsen de mooiste singletrack van Europa zitten.

Genietend van de mooie omgeving en vergezichten leek het er gaande weg op dat ik de eerste klimmetjes te enthousiast had beklommen waardoor ik vervolgens met pap in de benen de tocht moest uitfietsen. Gelukkig dat we de 49 kilometer niet hadden uitgekozen, er was nu in ieder geval nog voldoende tijd voor een Weissenbier op het terras in het centrum van Daun.  Hier werd het vervolgens erg gezellig  toen ook vervolgens ook groep 1 aanlandde en er ook nog “erdnusse aus ‘m keller” op tafel kwamen.

Wat we vorig jaar ook al ondervonden is dat het stadje Daun s’avonds niet de meest bruisende plaats is, het er bovendien op lijkt dat hotel Daun nog de meest bezochte en gezellige zaak van het stadje is. Voor ons dus geen über 30-, feuerwehr- of oktoberfest maar na de uitstekende maaltijd een wandeling en een afzakkertje.

Dit kwam de volgende dag goed van pas, immers stonden er 74 kilometer op het programma met ruim 2000 hoogtemeters. Met name het eerste deel van de route dat over de wandelroute “Lieserpfad” loopt was erg mooi en uitdagend. Dit wandelpad loopt langs de hellingen van het riviertje de Lieser met de nodige keien, bruggetjes en hoogteverschillen. Er niet te veel bij nadenken of uiteindelijk toch afstappen was de keuze wanneer je over rotsblokken vlak langs de afgrond moest sturen. En ondertussen ook niet vergeten te genieten van het uitzicht. Mogelijk dat dit dan toch het gedeelte van de route was dat (door de Duitsers?) bestempeld werd als mooiste singletrack van Europa? Over smaak valt niet te twisten dus laten we het daar maar bij.

Nadat we op het Lieserpfad nog een afslag gemist hadden en maar eerst een pauze met koffie met apfelstrudel hadden ingelast zagen we dat het op deze manier nog niet erg opschoot met de afstand. Dus maar eens wat kilometers maken wat daarna ook prima ging,  ondanks het diverse aantal keren dat we moesten stappen bij onmogelijke stijgingspercentages die af en toe zelfs Harry Buyvoets te gek waren. Niet afstappen maar omvallen was ook een optie maar volgens Hennie Engbers was dit vanwege de kramp die dit oplevert geen succes. Als groep waren we aardig aan elkaar gewaagd zodat we meestal gelijk konden doorfietsen boven op de berg, of er moesten nog eerst wat actiefoto’s gemaakt worden.

Doordat de eerste pauze vrij vroeg was en de meesten of door de energierepen heen waren of deze niet meer naar binnen konden krijgen was het inmiddels uitkijken naar een eetgelegenheid. In de vele kleine dorpjes in de Vulkaneiffel is de kans op het vinden van een horecagelegenheid al een grote uitdaging, laat staan dat er iets fatsoenlijks voor de hongerige mountainbiker op de kaart staat. Uiteindelijk kwamen we na het volgen van een uithangbord met lepel en vork bij een pension uit, bleek dat er alleen na wat aandringen de eigenaar toch nog een plak hausgemachte appelcake kon regelen (aan zijn postuur te zien had hij de rest opgegeten). Dit kwam net op tijd om het laatste stuk zonder hongerklop af te kunnen leggen zodat we weer tijdig in centrum Daun waren om ons plekje op het terras op te kunnen eisen. Al met al een mooie dag en een uitdagende, gevarieerde route bij voortreffelijke weersomstandigheden. Het eten was s’avonds net als de vorige dag ook meer dan prima en ruim voldoende wat na zo’n zware dag ook wel mooi meegenomen is. Dat dit alles niet in de kouwe kleren gaat zitten, of misschien is het zo onderhand de leeftijd, het werd ook zaterdag bij de meesten (wat ik ervan meegekregen heb) geen nachtwerk. 

Na s’ochtends eerst nog Max Verstappen te hebben aangemoedigd zijn we tegen half tien weer op de fiets gestapt voor een relatief kort ritje (25 km en 570 hoogtemeters voor de statistieken), op een enkele motorfanaat na die de Moto GP niet wilde overslaan. Er was nog wat regen voorspeld maar dat blijkt dit jaar niet echt te willen vallen. Mijn benen waren inmiddels weer op het niveau van vrijdag dus was ik blij met de kleine pauze vanwege de lekke band van Rudi Bies, die minder geluk had met de bandenkeuze dan Max Verstappen deze morgen. Ondanks dit oponthoud waren we op tijd terug om nog te kunnen douchen op de kamer en konden we ons weer opmaken voor de terugreis. Na een stevige goulashsoep en de dankwoorden aan Ronald en Toon voor het geslaagde en voortreffelijk geregeld weekend vertrokken we in volledige mist weer richting Tubbergen.

Het blijkt maar weer dat het MTB weekend elk jaar weer een succes is en gelukkig kan het volgend jaar ook weer op de agenda nu Hans oude Ophuis en Hennie Engbers aangaven de organisatie van Ronald en Toon te zullen overnemen.

Leo Hofhuis